Łazienka w bloku to zawsze wyzwanie. U mnie ma tylko 3 metry kwadratowe, ale udało mi się dodać jej prowansalskiego ducha. Położyłam płytki w kolorze écru z lekkim połyskiem, które układają się w drobne fale. Nad umywalką wisi lustro w grubej, drewnianej ramie pomalowanej na niebiesko. Pod lustrem zamontowałam półkę z surowego drewna, na której stoją szklane butelki z mydłem w płynie i olejkiem lawendowym. Wanna jest mała, ale głęboka - taka, w której można się zanurzyć po szyję. Prysznic oddzieliłam zasłoną z lnu, która po wyschnięciu wygląda jak płótno artysty. Na podłodze leży drewniana krata, która chroni przed chłodem płytek. Codziennie rano, kiedy wchodzę do tej łazienki, czuję się jak w małym SPA. Nie potrzebuję wielkich przestrzeni, żeby czuć się dobrze we własnym domu. Styl prowansalski to umiejętność cieszenia się tym, co się ma.

Przy wyborze mebli do salonu warto zwrócić uwagę na wymiary po złożeniu. Standardowa głębokość siedziska to około 60-65 centymetrów. Jeśli masz niskie stoliki kawowe, sprawdzi się sofa z wąskim podłokietnikiem. Ja postawiłam na model z regulowanym zagłówkiem, bo wieczorami lubię czytać książki. I tu pojawia się kolejna kwestia – wysokość siedziska. Osoby niskie, jak ja, potrzebują około 42 centymetrów, żeby stopy swobodnie dotykały podłogi. W przeciwnym razie nogi drętwieją po godzinie siedzenia.

Pierwszym i najważniejszym wyzwaniem było łóżko. Standardowa rama zajmowała tyle miejsca, że ledwo zostawało na stół. Zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel, które okazało się strzałem w dziesiątkę. Wybrałam model z tapicerką welurową w kolorze butelkowej zieleni, bo welur dodaje wnętrzu przytulności i tłumi odgłosy w bloku. Pod materacem zmieściłam nie tylko kołdry i poduszki, ale też zimowe kurtki i zapasowe ręczniki. Koniec z grzebaniem po szafach i składaniem pościeli w worki próżniowe. Dzięki temu jeden mebel rozwiązał dwa duże problemy - brak miejsca do spania i brak schowków na tekstylia.

W kuchni prowansalski styl objawia się w detalach, a nie w wielkich meblach. Postawiłam na otwarte półki zamiast górnych szafek. Na nich stoją gliniane dzbanki i szklane słoje z kaszami i makaronami. Blat roboczy to drewno akacjowe, które z czasem nabrało ciepłego odcienia. Pod blatem ukryłam zmywarkę i lodówkę za frontami w kolorze mięty. Zmywarka to absolutna podstawa - bez niej nie wyobrażam sobie codziennego gotowania. Nad wyspą wiszą miedziane garnki, ale nie jako dekoracja, tylko rzeczywiście używane. Gotuję w nich zupy i sosy. Miedź z czasem ciemnieje i patyna dodaje jej charakteru. Używam też emaliowanych patelni w kolorze kremowym z niebieskimi wzorkami. Każde pęknięcie czy odprysk to dla mnie dowód, że naczynie ma swoją historię. Nie staram się utrzymywać wszystkiego w nieskazitelnym stanie.

Salon w stylu prowansalskim to dla mnie ciągły kompromis między estetyką a funkcją. Moi goście często zostają na noc, więc potrzebowałam miejsca do spania. Zdecydowałam się na kanapę z funkcją spania w odcieniu bladego różu. Tapicerka welurowa, która na pierwszy dotyk wydaje się zbyt elegancka, okazała się praktyczna - kurz nie wsiąka w tkaninę, a plamy łatwo usunąć wilgotną szmatką. Mechanizm DL rozkłada się płynnie i nie wymaga siłowania się z materacem. Po rozłożeniu powstaje powierzchnia o szerokości 140 cm, co wystarcza dla dwóch osób. W ciągu dnia kanapa wygląda jak typowy mebel wypoczynkowy z poduszkami opartymi o oparcie. Nikt nie zgadnie, że kryje się w niej funkcja spania. To rozwiązanie uratowało mnie przed kupowaniem oddzielnego łóżka dla gości, które stałoby puste przez 350 dni w roku.

Po roku od metamorfozy wnętrza mogę powiedzieć, że najważniejsze to słuchać własnych potrzeb. Nie każdy potrzebuje wersalki z rozkładanym siedziskiem, jeśli śpi sam. Ja wybrałam opcję z pojemnikiem na pościel i tapicerowanym zagłówkiem, bo lubię czytać w łóżku. Dla kogoś innego lepsza będzie sofa z funkcją spania i regulowanymi podłokietnikami. Klucz to testować meble w sklepie, dotknąć materiału, sprawdzić mechanizm. Nie sugeruj się modą - jeśli welur cię uczula, wybierz gładką tkaninę. Liczy się komfort na co dzień, a nie zdjęcie na Instagramie.

Z czasem nauczyłam się, że prowansalski styl to nie tylko dekoracje, ale też sposób myślenia. Przestałam kupować rzeczy, które muszę przechowywać w plastikowych pojemnikach. Zamiast tego mam mniej, ale każdy przedmiot ma znaczenie. Krzesła przy stole są różne - jedno jest z giętego drewna, drugie to stary wiedeński model, trzecie ma wiklinowe siedzisko. I to działa. Znajomi często pytają, gdzie kupiłam te meble, a ja uśmiecham się i mówię, że to zbiór przypadkowych znalezisk. Najważniejsze, żeby nie bać się łączyć rzeczy, które pozornie do siebie nie pasują. Stary, omszały dzbanek może stać obok nowoczesnej lampy. Bo w prowansalskim wnętrzu chodzi o atmosferę, a nie o skandowanie modnych haseł. Wystarczy otworzyć okno, wpuścić słońce i postawić na parapecie suszącą się lawendę. Reszta przyjdzie sama.