Kiedy przyszło do wyboru płytek, stanęłam przed dylematem: jasne czy ciemne? Jasne optycznie powiększają przestrzeń, ale każdy pyłek na nich widać. Ciemne są eleganckie, ale w małej łazience mogą przytłaczać. Postawiłam na kompromis. Na podłodze położyłam płytki w kolorze ciepłego beżu o strukturze kamienia, a na ścianach białą, matową glazurę w formacie prostokąta. Układanie w poziomie optycznie poszerza wnętrze. Do tego dodanie listwy przypodłogowej z tego samego materiału sprawiło, że przestrzeń wydaje się spójna. Nie ma tu miejsca na przypadkowe wzory, bo w małej łazience chaos szybko rzuca się w oczy.
Zastanawiałam się długo nad wyborem między klasyczną wersalką a narożnikiem. Narożnik zajmuje więcej miejsca i często ma gorszy mechanizm spania. Wersalka jest węższa, co w moim przypadku oznacza, że zmieściłam ją pod oknem, a obok postawiłam stolik kawowy i regał. Dzięki temu pokój nie jest zagracony, a ja mam swobodny przepływ. Goście, którzy nocują, chwalą, że mogą swobodnie wstać w nocy bez potykania się o meble. Wersalka ma też tę zaletę, że można ją ustawić tyłem do ściany lub bokiem, bez utraty funkcji spania. Ja postawiłam ją bokiem, żeby mieć widok na telewizor i dostęp do szafy.
Największym wyzwaniem okazało się dopasowanie zasłon i firan do funkcji pomieszczenia. W sypialni, która służyła mi też jako miejsce do pracy, potrzebowałam całkowitego zaciemnienia, żeby móc spać po nocnej zmianie. Wybrałam rolety rzymskie z podszewką blackout, ale przy okazji odkryłam, że kanapa z funkcją spania, którą mam pod oknem, wymaga innego rozwiązania. Gdy rozkładam ją na noc, długie firany przeszkadzają, dlatego zdecydowałam się na zasłony sięgające do parapetu. To świetny trik, jeśli macie podobny problem – krótsze firany nie blokują dostępu do mebli, jak tanio urządzić mieszkanie a przy tym wyglądają nowocześnie. Pamiętajcie też o stelażu listwowym pod materac – jeśli macie łóżko z pojemnikiem na pościel, zwróćcie uwagę, czy zasłony nie będą zahaczać o uchwyty podczas otwierania skrzyni.
W małych mieszkaniach najczęstszym problemem jest brak miejsca do przechowywania. Goście na noc śpią na rozkładanej wersalce, która w dzień wygląda jak spartańska ławka. Albo jeszcze gorzej - na dmuchanym materacu, który wiecznie się spuszcza. Kiedy przygotowujesz mieszkanie pod sprzedaż, musisz pokazać, że da się w nim normalnie żyć. Postawiłam kiedyś na tapicerowanym zagłówku z weluru, ale nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby potencjalny kupiec zobaczył, że kanapa z funkcją spania może być wygodna. Pokazałam mu, że ma stelaz listwowy, a nie sprężyny sypiące się z każdej strony. W sypialni zamiast standardowego łóżka wstawiłam lozko z pojemnikiem na posciel. Niby drobiazg, a robi ogromną różnicę.
Kuchnia to najtrudniejsze pomieszczenie. Często jest ciemna, zagracona i pełna zapachów. Pamiętam mieszkanie, gdzie na blacie stało dziesięć słoików z przyprawami, patelnia na kuchence i suszarka z naczyniami. Zabrałam wszystko. Zostawiłam tylko czajnik, deseczkę do krojenia i jeden garnek z drewnianą łyżką. Na parapecie postawiłam doniczkę z bazylią. Zmywarka była w zabudowie, więc nie rzucała się w oczy. W szafkach posegregowałam talerze tak, żeby było widać, że jest ich tyle, ile potrzeba. Żadnych popękanych kubków ani starych garnków. W ciągu dnia wpuszczałam maksymalnie światło, odsłaniając wszystkie żaluzje.
Największym błędem, jaki widzę u sprzedających, jest zostawianie rzeczy osobistych. Zdjęcia rodzinne, kolekcja kubków z wakacji, plakaty z ulubionym zespołem. Kiedy wchodzisz do takiego mieszkania, czujesz się jak intruz. Home staging polega na tym, żeby zneutralizować przestrzeń. Zabrałam kiedyś z komody dwadzieścia ramek ze zdjęciami i postawiłam tam jedną białą wazę z suszoną trawą. Klientka była zła, ale po tygodniu przyszła oferta. Ludzie muszą wyobrazić sobie swoje życie w tym miejscu, a nie oglądać cudze. W salonie postawiłam trzy poduszki w odcieniach beżu i szarości. Na stoliku kawowym położyłam stos książek w jednakowych okładkach. Tyle wystarczy.
Kiedy pierwszy raz weszłam do mieszkania w starym budownictwie, pachniało kurzem i stęchlizną. Tapeta w kolorze musztardy odchodziła od ściany, a w kuchni stał stół z lat 90. z plastikowym blatem. Klientka mówiła, że nikt nie dzwoni od miesięcy. Wystarczyło trzy dni pracy i kilka zmian, żeby mieszkanie poszło w tydzień. Home staging to nie magia, tylko konkretne działania. Zaczęłam od neutralizacji zapachów, potem zdjęłam wszystkie firany. Zamiast nich pojawiły się rolety rzymskie w kolorze ecru. Ściany pomalowaliśmy na biel z odrobiną szarości. Największą różnicę zrobiło jednak ustawienie mebli. Przesunęłam kanapę z funkcją spania pod okno, żeby optycznie powiększyć salon. To działa.