Kolejny projekt to kąt dla gości w salonie. Miałam tam starą wersalka z materacem 10 cm, która strasznie skrzypiała. Postanowiłam wymienić ją na nową kanapę z funkcją spania, ale wcześniej chciałam odświeżyć ścianę. Zdecydowałam się na panele ścienne w kolorze grafitu. Ich matowa powierzchnia pięknie kontrastowała z błyszczącą tapicerką welurową kanapy. Goście, którzy nocowali, chwalili, że w pokoju jest przytulnie, a ja cieszyłam się, że nie muszę martwić się o ślady na ścianie po rozkładaniu mebla. Panele są odporne na zarysowania i łatwo je wyczyścić wilgotną szmatką.

Sypialnia dla gości to osobna historia. Niewielki pokój, który pełni też funkcję garderoby. Postawiłam na wersalka, która zajmuje mało miejsca, a rozkłada się na wygodne spanie. Jej stelaz listwowy i materac piankowy o grubości 16 cm sprawiają, że goście nie narzekają na kręgosłup. Ściany pomalowałam na jasny odcień lawendy - działa uspokajająco, a przy tym nie przytłacza. Do tego białe firanki i lniana pościel w kolorze écru. Kolory we wnętrzach wpływają na jakość snu - warto o tym pamiętać, urządzając pokój dla bliskich. Goście często mówią, że czują się tu jak w domu, i to dla mnie największy komplement.

Zacznijmy od rozmiaru, bo to błąd numer jeden, który popełniają prawie wszyscy. Za mały dywan w salonie wygląda jak wycieraczka, a za duży może przytłoczyć przestrzeń. W moim przypadku sprawdziła się zasada, że dywan powinien być większy niż oparcie sofy - przynajmniej o trzydzieści centymetrów z każdej strony. Kiedyś kupiłam model o wymiarach 120x170, myśląc, że będzie pasował pod stolik kawowy. Szybko się okazało, że stopy lądowały na zimnej podłodze, a całość wyglądała jak plama na środku pokoju. Teraz wiem, że lepiej mierzyć przestrzeń taśmą mierniczą i od razu oznaczyć granice taśmą malarską. W małych salonach świetnie sprawdzają się dywany do salonu w formie długich bieżników, które optycznie wydłużają wnętrze.

Zaczęło się niewinnie. Wtargnęłam na targ staroci w poszukiwaniu jednej lampy, a wróciłam z wiklinowym fotelem, trzema poduszkami z frędzlami i poczuciem, że moje mieszkanie woła o więcej. Styl boho to nie tylko makramy i suszone kwiaty. To przede wszystkim umiejętność opowiedzenia własnej historii meblami, które mają duszę. Problem pojawia się, gdy ta historia ma do dyspozycji trzydzieści pięć metrów kwadratowych. Wtedy każde krzesło musi tańczyć, a każdy stół służyć podwójnie. Nie ma miejsca na puste dekoracje. Każdy przedmiot ma zadanie, a przy okazji – ma być piękny.

Oświetlenie w boho to osobny rozdział. Lampy podłogowe z frędzlami, girlandy świetlne, świeczniki. Unikam górnego światła, bo zabija klimat. Zamiast tego stawiam lampkę na komodzie, a obok wersalki kładę lampion. Wieczorem zapalam kilka świec i włączam muzykę. Wtedy nawet mały pokój staje się przytulną grotą. Ważne, żeby światło miało ciepłą barwę. Zimne ledy zabijają cały urok. Boho to gra cieni i faktur. Welur, len, bawełna, rattan – wszystko ma swoje miejsce i swoje światło.

Największym wyzwaniem okazał się korytarz. Wąski, długi, bez okna. Klasyczna pułapka - chciałam go rozjaśnić bielą, ale efekt był jak w szpitalu. Zamiast tego postawiłam na ciepły odcień beżu z różowym podtonem. Na podłodze dywan w geometryczny wzór w kolorze antracytu i ecru. Do tego lustro na całej ścianie i oświetlenie punktowe. Kolory we wnętrzach muszą być spójne - nawet w przejściu, które mijasz w biegu. Teraz korytarz nie jest już tylko łącznikiem, ale miejscem, które wita cię po powrocie do domu.

Pierwszy raz zetknęłam się z panele ścienne przypadkiem, szukając pomysłu na okropną ścianę w przedpokoju. Malowanie wydawało się nudne, tapeta odpadała, a ja marzyłam o czymś, co doda charakteru bez generalnego remontu. Kupiłam wtedy trzy panele z imitacją betonu i położyłam je sama na klej montażowy. Efekt przeszedł moje oczekiwania. Z jednej strony surowy klimat, z drugiej miękka faktura, która tłumiła hałasy z klatki schodowej. Od tego momentu panele ścienne stały się moim sposobem na błyskawiczną metamorfozę wnętrz. Nie wymagają szpachlowania, nie brudzą tak farba, a montaż ogarniam w godzinę.

W salonie postawiłam na kanapa z funkcja spania, bo goście na noc zdarzają się częściej, niż myślałam. Tapicerka welurowa w kolorze butelkowej zieleni okazała się strzałem w dziesiątkę - nie tylko dobrze wygląda, ale też maskuje ślady użytkowania. Ściany wokół niej pomalowałam na biel z odrobiną kremu, żeby zieleń nie zdominowała przestrzeni. Kolory we wnętrzach wymagają balansu - jeden mocny akcent wystarczy, reszta powinna być stonowana. Dodatki w postaci poduszek w odcieniach rdzy i terakoty ożywiły całość. Goście często pytają, skąd mam taki pomysł, a ja śmieję się, że z prób i błędów.